Cebimde yırtık bir olasılık,
tarihi silinmiş, yönü rüzgara emanet.
Bir peronda bekliyorum,
istasyonun tavanından sızan sesleri sayarak.
Şehir, sırtımda ağır bir hırka;
iplikleri söküldükçe hafifleyeceğimi sandığım.

Şarkıların raylarında yürüyorum,
nota nota genişliyor altımdaki uçurum.
İlk hangi ezgi dokunursa tenime,
hangi vagon önce kusarsa o eski, o bildik kederini,
ona binip eksileceğim bu sokaklardan.
Gözlerimi kapatacağım,
trenlerin gölgesi yüzümü çizerken.

Ve olur da...
Zaman bir kavis çizerse ansızın,
havada o ağır, o dumanlı koku:
Rindlerin Akşamı başlarsa dönmeye plakta,
şansımıza diyeceğim,
şansımıza bu sonbahar.

Dönüşü olmayan bir akşamın perdesidir bu,
kapıları hiç açılmayacak bir kompartımanda,
yavaşça sineceğiz kendi karanlığımıza.
Uçmak dediysem, kanatlarla değil;
bir ezginin boşluğunda,
kendini bile unutarak yok olmak.

Bilet açık,
şarkılar meçhul,
şehir arkamızda eriyen bir mum.