Zamanın etekleri tutuşurken ilk uyanışa,
Evvela us lazım; zihnin kendi uçurumunu seyrettiği o keskin ayna.
Muhakeme kabiliyeti ki, rüzgarın yönünü tayin eden sızı,
Karanlığı ortadan ikiye yaran o bıçaksız kesik.
Çünkü bilincin sustuğu yerde, insan sadece gölgesini büyütür.

Etten ve pazarlıktan ari bir gökyüzü arıyor göğüs,
Evvela namus lazım, mukavelelerin dışına taşan,
Tenin ve parmak uçlarının mülkiyetine sığmayan,
Bacak aralarının dar sınırlarına bedellenmeyen...
Kendi boşluğunda dik duran, dokunulmaz bir rüzgar.

Sonra bir damla gibi sızıyor varlığın iliğine:
Evvela ahlak lazım,
Yıldızların yükünü taşıyan o sessiz terazi.
Fazilet ki, avuçlarında büyüttüğün kimsesiz bir nehir,
Dürüstlük, camın arkasındaki o yalansız leke.

Ve biliyor musun?
Bunca bulanık su akarken çağın damarlarından,
Bunca pas sinerken insanın ilk hamuruna,
Bütün renkler teslim bayrağını çekerken geceye...
Ak, en çok alında güzel.

Ne bir kumaşın yapay parıltısı,
Ne mermerin o mağrur, yapay taklidi;
Yalnızca bir alında, o dik, o lekesiz uçurumda durduğu vakit
Kendi tahtını buluyor ışık.
Ak, en çok orada berrak,
Ak, en çok orada dikbaşlı.