Göğsümde milat arayan o acemi neşterinle,
Sustun, çünkü tenimden aşağı döküldü kelimeler.
Sen, ipince bir kederle soyarken beni,
Usulca okumayı öğrendin.

"Şefkat" diyordun, ne ağır bir gövdeydi oysa,
Dokundun ve bozup yeniden kurdun her harfi.
"Merhamet"i sınadın tırnaklarının ucunda,
Ben kanadıkça genişledi senin o dilsiz karanlığın.
Beni kendimden seyreltirken o gölgeli yatakta,
Sen gitgide gürleştin hayata karşı.

Bir göçebe gibi sığındın gölgeme,
Söktün hecelerini teslimiyetin.
"Sadakat" dediğin, yastıkta bıraktığın o soğuk çukur,
Ve "pişmanlık", kapıyı arkandan kapattığın o anki gürültü.
Şimdi başka bir iklimde gayet akıcı konuşacaksın biliyorum,
Canımın acısından öğrendiğin o yeni lisanı.

Söylesene, hangi sözlük bağışlar seni,
Bütün "yalnızlık" teorilerini bende temize çektikten sonra?
Sen ki bende büyüyen bir dilsizdin,
Şimdi hangi yabancı kente gidip
Benim yaralarımla konuşacaksın?