Büyük camların arkasında dönüp duran o devasa gökyüzü,
Yürüyen bantların üzerinde sabit kalmış telaşsız gölgeler...
Sana doğru atılan her adım, rotası belirsiz bir uçağın gövdesinde
Kendi gürültüsünü dinleyen bir yolcu gibi yabancılaştırıyor beni.
Hepsini yuttum.
Bütün ışıklı sefer listelerini söndürdüm içimin terminallerinde,
Çünkü insanın en ağır irtifası, kendi kalbinde yarattığı o sessiz basınçtır.

Bavulların üzerindeki o isimsiz, sahipsiz etiketler,
Bir kadının yarıda kalmış vedası gibi soğuk bir bagaj bandında dönüyor.
Biz neyi taşıdık seninle bu darmadağın zaman diliminde?
Pasaport aralarında unutulmuş eski biniş kartlarını mı,
Yoksa hiç inilmeyecek o uzak şehirlerin derin uykularını mı?