Beni gölgemle baş başa bırakıp
Böyle ansızın kaçmak da neyin nesi?
Hani binbir ısrarla yürümeye ikna ettiğin,
O çıkmaz yolun daha en başında...
Bir gün, işte tam o anı hatırla!

Ayrı balkonlarda kirli birer sigara yakarken biz,
Dudaklarımızda yarım kalmış şarkıların acı tadı...
Ve sen demirlere yaslanmış,
Boş boş bakarken caddenin yorgun sokak lambalarına;
İçimde kopan kıyametleri gizlemek için
Sesimin nasıl çaresizce titrediğini hatırla!

Duvarların sessizliğinde boğulurken,
Sana her şeyimi anlatmak istediğimde;
"Çok konuşuyorsun" diye,
Bakışlarındaki kibirli bıkkınlığın tetiğini çekip,
Tereddütsüz katlettiğin o çocuksu hevesimi hatırla!

Şimdi git... Git bakalım gidebilirsen kendinden.
Ama bir gün savruluşların bittiğinde,
Yorulduğunda yalan sevdaların sahte avuntularından,
Çaresizce gelip dayandığında bir yabancı kapının eşiğine;
Ne içeride kabul gördüğünde, ne dışarıda kalabildiğinde,
Yani o amansız arafta, o korkunç yalnızlıkta...
Yüzüne kapanırken bütün kapılar tek tek,
Beni darmadağın bıraktığın zamanı hatırla!

Sana bu şiiri, masanda duran saplanmış bir bıçak gibi bırakıyorum,
Her dizesinde mürekkep yerine kan kaybettiğim,
Her kelimesinde seninle birlikte kendi cenazemi kaldırdığım bir veda...
Unutma; gün gelecek dünyadaki bütün sesleri unutacaksın,
Ama gözlerimin sana o son, o kimsesiz bakışını,
Kendi kıyametin kopsa da asla unutamayacaksın!