Bir kâğıt ortadan ikiye yırtılıyor, duyuyor musun?
İşte öyle çekip alıyorum varlığımı hayatın ortasından.
Ruhum dar geliyor artık bu mekâna, bu sığ gövdeye,
Bir patlama anıdır bu;
Yıllardır içimde biriken o muazzam suskunluğun,
Yutulmuş tüm hıçkırıkların tek bir adımda tahliyesi.

Bana vedalardan bahsetmeyin, kirletiyor gidişi,
Süslü kelimeler sıradanlaştırıyor bu saf ayrılığı.
Hiç var olmamış gibi aralıyorum o kapıyı,
Hiçbir şey söylemeden, arkama bile bakmadan...
Bırakın geride kalan zamanın anlamı askıda kalsın,
Bırakın niteliksiz kalabalıklar kendi yankısında boğulsun.

Dönmeyeceğim.
Çünkü her dönüş, gidişin o dik duruşuna ihanettir;
Yarım kalmış bir acıyı acizce evcilleştirmektir.
Ben evcil acıların değil, uçurumlardan bakabilenlerin yolcusuyum.
Dönmeyen bir yolcu artık bir ihtimaldir;
Dokunulamaz, ulaşılamaz ve en önemlisi,
Bir daha asla hiçbir el tarafından kırılamaz...

Arkamda bıraktığım köprüleri çoktan yaktım, külleri rüzgârda.
Artık sadece bir yolun yolcusu değilim,
Yolun kendisiyim.
Ve bu, bu yalan dünyanın üzerindeki en kederli zaferdir:
Kendi koca boşluğunu, bir başkasının kalbine
Bir daha hiç dolmamak üzere emanet edip gitmek...