Yüzeyde köpüren o histerik iltihap,
Çürüyen yaprağın feryadına methiyeler düzenler...
Kök sızım sızım sızlarken derinde,
Dallardaki intiharı bir milat belledik.
Kör bir makasla kesiyoruz zamanın saçlarını,
Aynı uçurumun kenarında, aynı rüzgârı ezberleyerek.

Kucağımızda büyüttüğümüz o nursuz cenin: Sonuç.
Oysa rahimde bekleyen karanlığı emziriyor ellerimiz.
Nedenler, kuytularda dişlerini bileyen birer kurt gibi,
Bizse derinin yüzülüşünü izliyoruz hayretle,
"Neden kanıyor?" diyoruz, "Neden bu kızıllık?"
Katili alkışlarken sahnede, maktulün gölgesine hesap soruyoruz.

Zaman, sırtında kof bir çuval taşıyan hamal,
Aylar ve seneler, o çuvaldan sızan paslı çiviler...
Bir karıncanın ayak izinde boğuluyor koca bir nehir,
Biz milim milim geriye yürürken,
Arşa yükseldiğimizi sanıyoruz bu sarhoş döngüde.

Çark dönüyor, dişlilerin arasında ezilen hep aynı çığlık.
Kaynağı kurutanın payına düşen hasat;
Kendi külüyle beslenen o ebedî ve arsız yangındır.