Hiç çiçek görmedi hayatında,
Hani o dükkânlarda satılanlardan,
Gülleri, karanfilleri falan bilmezdi.
Anca baharda yol kenarında biten
Karahindibaları bilirdi bizim garip,
Bir de papatyaları...

Gün gelir çiçekler açar toprağında,
Yaşamında çiçek nedir bilmeyenin.
Sanki o istermiş gibi,
Sanki çok lazımmış gibi,
Özenle dikerler başucuna...

Ha bir de meteliksiz garibimin,
Hani ceplerinde sadece elleri olan...
Ölüsü de para etmiştir şimdi!

Belediye yer ayırır,
Hoca telkin verir,
Akranları arkasından iki damla yaş döker...
Cenazesi bile bir masraf, bir kalabalık!
Belediye, imam, mermerci;
Hayattayken yüzüne bakmayanların
Herkesin bir payı var artık onda.