Sorsaydın,
Bin yıllık bir çığlığı kusacaktım avuçlarına,
Dilimin ucunda senin adınla çürüyen o kelimeler...
Bir baksan, içimdeki bütün ordular diz çökecekti.

Dünya, omuzlarımda infaz edilen koca bir dağ,
Sarılsan, o enkazın altından sağ çıkacaktım.
Kirpiklerimin ucunda asılı kalan o yetim yağmuru,
Göğsünün oyuğuna huzurla gömecektim.

Yoruldum, yokluğun etimi kemiren bir muharebe.
Kollarını açsan, mülteci bir ceset gibi vuracaktım kıyına.
Ben her gece kendi çığlığımın ipinde sallanırken,
Nefesi senin ciğerinden çalacaktım.

Paramparçaydım;
Her zerrem başka bir sokağın lağımına savrulmuş, un ufak...
Ben ellerinde intiharını bekleyen bir cam kırığıydım.
Dokunsan avuçlarını yüzüp kanatacaktım belki,
Ama yemin ederim tamamlanacaktım.

Ama sen;
Bakışlarının o sinsi, o derin uçurumundan aşağı bir kez bakmadın.
Sesimdeki kıyameti alelade bir rüzgar sandın, gölgenin havlusuna sarınıp geçtin.
Ben karşında etin tırnaktan ayrıldığı bir hayat gibi dururken,
Sen beni hiç görmedin,
Sen beni hiç duymadın.