Dört duvar; betonun o çiğ ve nizami şizofrenisi,
Mevzuat kokuyor duvarlardaki o kibirli gölge.
Oysa içimde, hani o göğsümün sol amfisinde,
Nihavend bir sızı tütüyor,
Genzimi yakan o dumanı pusulasız gemilerin...

Tavan yüksek, tavan sağır, tavan dilsiz...
Yasaklamışlar!
Gözlerinin o puslu, o kurşuni ihtimalini,
Bu steril odaların sahte havasına karıştırmayı.
"Tütmesin" diyorlar, "yasaktır bu kapalı iklimde,"
Zaten bu beton soğukluğunda aşk da dahil tüm kutsallar yasak...

Bilemiyorlar...
Duvarların arkasında hangi antik kentin çöktüğünü,
Hangi kırık kanunun altında kaldığını bu tenin.
Bir kibrit çaksam,
Kirpiklerinin ucundaki o yangın parlayacak,
Ama yasak...
Genzimde biriken o isli sitemi kusmak bile yasak.