Duvarlar ki hırpani birer gri dikey, kemiriyor göğün söküklerini,
Sokaklar tavanı basık birer oturma odası, koltuk altlarında küflü kalabalıklar.
Bir mağaza vitrininde intihar ediyor o tek heceli, o bayat nakarat,
Zamanı bir zevksiz ilikliyor ölgün bankların paslı omurgasına,
Ölüm ki burada, bir vitrin mankeninin soğuk diz kapaklarında.

Kaldırımlar yumuşak etten olsun, pelte gibi emsin bastığım kibri,
Boynumda bir fıtık mimarisi, toprağı balçık bir sızı göçebeliği.
Sönsün o sokak lambalarının mil çekilmiş gözleri, sönsün!
Işık ki bir fahişe gibi sırnaşıyor uykumun kutsal yetimliğine.

Bana bir kaç kat daha gece fırlatın o kör kuyulardan,
Sırtımda üşüyen bir kat gece, çırılçıplak bir karanlık örtüsü.