Bir adam kendini ne kadar dökerse ortaya,
o kadar küçülüyor oturduğu masada.
Ve lekeleniyor en duru sessizlik
Durmaksızın köpüren hoyrat ağızlarda.

Ben bu yüzden çekiyorum parmaklarımı gürültüden.
Bir şeyin değeri, ışık altında duruşunda değil;
çekildiği zaman odada kalan dilsiz kavisindedir.
Rüzgar bile bıraktığı ıslıkla ölçülür söndüğünde,
bir sürahi, içindeki su bittiğinde derinleşir.

Dökme gövdeni gölgesi ucuzlamış sokaklara.
Bırak, unutsunlar seni indiğin ilk durakta,
Bil ki o soğuk yalnızlıkta
Ancak kendi geceni sakladığın kadar derinleşirsin.