Karakterin kapı eşiğinde terk edildiği anda tükenen
Boş bir avuntudur aslında,
"O özünde iyi biridir" safsatası…

Mecbur değiliz elbet,
İç saflığın mahzeninde çürütülen,
Kınından hiç çıkmamış bir merhameti hesaba katmaya.

Çünkü ego, bodoslama hırsının sürüklediği o iri cüssesiyle
Salona dalmış ve kibrinin ağır dumanıyla
Havayı kirletmiştir bir kere…

Bize ne, onun kaldırımların o keskin ayazında
Sokağa bıraktığı, eski bir palto misali donan karakterinden…

Söyleyin bana,
Eşikte kurumaya bırakılmış bir haysiyetin sahibi
İçeride kibirden kuleler çıkarken
Hangi yüzle, ne kadar "özü iyi" sayılabilir?