Dip akıntının nabzını ölçen o sarraf cüret,
Gözbebeklerinde biriken tortuyu eliyor şimdi.
Kumaşını ezbere bildiği bir girdap düzeneğe,
Kusursuz ilmiklerle dikiyor o muazzam hiçliği.

Ufalanan bir sürü zihnin karanlık mahzenlerinde,
Kurgulanmış gölgeler emziriyor kurnaz memeler.
Yalan; sütün içine sızan o sinsi cıva,
Büktüğü zamanın,
En mukaddes sahnelerini çalıyor.

Ayakta kalıyor o kilden dev, o sığ masal,
Omurgasını çatmış yığının kendi kireciyle.
Kök salıyor boşlukta, tutunuyor zamana,
Kendi zehriyle büyülenmiş bir halkın deliliğiyle.