Sıkışmayla büyüyen o uyumsuz kimya,
Yine genzimde pıhtılaştı o kurşuni intihar...
Ben ne zaman sivriltsem göğsümdeki o dilsiz namluyu,
Ne zaman bir kıvılcımlık canı kalsa içimdeki karanlığın;
Gecenin teninde devasa bir yırtık açılır.

O yırtıktan sızar, muazzam bir etten tuzak.
Bakışları; gözüme bırakılmış iki milimetrik uçurum,
Kokusu; yangınıma körük, külüme ucuz kefen.
Adım atsa, kırılır içimdeki o kusursuz kristal,
Dokunsa, tamamlanır yarım kalan o büyük patlama.

İşte tam o göz kırpımında,
Topuklarımda infilak eder yeraltı nehirleri.
Arkama bile bakmadan,
Kendi gölgemi hızla çiğner geçerim.

Çünkü bilirim;
O, bir kibrittir parmaklarımın ucunda,
Ve ben, o ilk kıvılcımdan önce sönenlerin
En süratlisiyim.