Bütün bu dalaşma, bu mesai, bu çırpınış,
Dirsek çürütmeler, kuyrukta bekleşmeler,
Bakmışsın, takvimin kafasına göre kestiği
Rastgele bir tatil günü biter...
Pazar olur, bayram olur, uzatılmış bir hafta sonu,
Sokaklar tenhadır, esnaf kepenk kapatmıştır.
Biter abi.
Ne çelenk dayanır ardından kaldırımlara,
Ne mermere sığar o gürültülü lafların.
Onun için, itme arabayı yokuşa,
Sakin ol biraz.

Boğazında bir döküntü, bir hafriyat kamyonu,
Nefes alsan toz kalkar, konuşsan moloz.
Hani anlatırken bir yerde tıkandığın,
Gözlerin cıvık cıvık, yaş ha indi ha inecek o ıslak viraj...
Lafı çevirip dolandırma öyle çay kaşığı gibi.
Ne zaman ki o cümbüşü, o eski hengameyi,
Bir kahvehanenin buğulu camına çizer gibi,
Kırpışmadan gözün, düz bir çizgiyle geçersin dizeye;
Hah, işte o zaman geçmiş olsun.
İndir kederin kepenklerini,
Demek ki iyileştin birader.

Sök at o paslı çiviyi saplandığı tahtadan,
Bas istifanı acıya,
Aç bir ufak,
Yoluna bak.