Perde açıldığı gibi kapanır.
Keza yandığı gibi söner tüm ışıklar.
Bize düşe düşe tek nefeslik bir tirat düşer.

O halde ne hacet şu bir avuç zaman için,
Yüzü mühürleyen ağır maskelere?
Cismimizi eğreti kostümlerde eritirken
Emanet kelamlarla dilsizleşmeye...

Bırakın, gölgeye çekilsin bütün sahne.
Ne makyaj kalsın yüzde, ne eğreti bir eda...
Sadece kendi sesimizle,
Kendi kimsesizliğimizle yürüyelim kulise.