Daim dilde konaklarken, bitmiş mi oldun giderken?
Hayalinle bir ümidi şu gönlüme fısıldarken,
Tamamlanıp ziyan oldum sende vakit henüz erken,
Ben durduğum lâ-mekânda sana doğru eksilirken.

Ruhumun en derinine zerk edilen zehirsin sen,
Benden her bir adımınla uzaklaşan nehirsin sen,
Kalbimde hiç durmaksızın büyüyen bir şehirsin sen,
Ben cismimi sığdırmaya köhne bir köşe ararken.

Hiçbir hicran destanında lafzı geçmiyor bu terkin,
Mesafeler güya mağrur; yanımdasın, yoksun lakin.
Bilirim günün birinde toprağın göğsünde sakin,
Bir uykuya dalacağım ah, adını sayıklarken.