Beni üzeni oturup teselli etmişliğim var,
Bıçağın ağzını öpen o mağrur, o dilsiz dalgınlıkla.
Kendi yangınımdan su taşıyıp elin tarlasını yeşertmek,
Sonra o tarlada bir yabancı gibi izlemek başakların boy verişini...

Benim merhametim, gölgesi gövdesinden ağır bir çınar;
Köklerim toprağı parçalarken, dallarım elin gövdesine gölgelik olur.
Öyle bir imtihan ki bu; ne sonu belli ne mükafatı,
Tutunduğum her duvar üzerime yıkılır da yine ben kalırım altında;
Kendi fırtınamda boğulurken, o enkazın tozundan fenerler yakarım
Elin kıyısına sönmek pahasına, hiçe sayılmak pahasına...

Dikenin zehrini bile gülün kokusuna bağışlar ruhum,
Kendi kışında üşüyüp elin baharına toprak olmak aşkına.
Kendi göğsümden taş çalar, elin sarayını onarırım,
Harca kanımı katarım da çatlakları yine ben kapatırım.
Merhamet; bir başkası nefes alsın diye kendi gökyüzünü daraltmak,
Ve her gece, kendi ellerinle ördüğün o kafese gönüllüce kapatılmaktır.
Sanki dünya bir uçurummuş da, herkes düşmesin diye
Boşluğa kendini köprü yapan o adsız mimarım ben.

Ve sonunda o kaçınılmaz, o hileli terazi kurulur:
Yangında ilk feda edilen, gemi batarken filikadan itilen,
Uçak düşerken paraşütsüz boşluğa fırlatılan ilk kişi ben olurum.
Işıklar söndüğünde, elinden tuttuğum herkes birer birer çekilirken,
Sırtımdaki hançer izlerini "kusur" sayar o sağır kalabalık;