Yalnızlıktan korkup sığındığım
o şark kurnazı çarşılar,
Gözleri bozuk saatler gibi işleyen
o dilsiz adresler...
Kuytu sokakların o zar tutan karanlığında,
Sırf içimdeki o çıplak mahzenle
yüzleşmemek için,
Yabancı masallara kiracı yazılıp,
Kendi göğsümün mültecisi oldum.

Bir insan kendi tırnaklarıyla
bu kadar mı kazır yarasını?
Kendime ettiğim o zarif, o dilsiz ihaneti,
Ne mendirek boyları gördü,
ne de o eski tütün depoları.
Gülüşümü,
garsonların tepsisinde bıraktım,
Sınır boylarında harcandı
gençliğimin o fiyakalı uykusu.

Yok sayıp, arkamı döndüğüm
her bıçak ucu,
Gidip bir sonraki köşede
daha derin bir kesikle bekledi beni.
Müfredatı acı olan bir okulda
kaç kış sabahladım;
Aynı kara tahta, aynı soğuk sıra,
aynı geç kalmışlık sızısı...
"Sen öğrenene kadar," dedi hayat,
"bu göç, bu bozgun,"
Uzatıp durdu önüme
o mürekkebi kurumayan defteri.
Ben kaçtıkça, o büyüdü
topuklarımın ardında,
Tarihten sınıfta kalmış bir çocuğun suçluluk duygusuyla
Öptüm her defasında beni aynı uçurumdan fırlatan o kırbacı.

Sonra bir gece yarısı,
tam da saatler intiharı gösterirken,
Kelimelerin o ağır enkazı altında
soluğum kesilmişken
ve ceketimin ceplerindeki
tütün kırıntılarını,
eski bilet koçanlarını karıştırırken
şiirlerin ve sokakların sustuğu
o en koyu yerden,
Yürüyüp geldin,
ayak seslerinde yağmurlu
kaldırımların kokusu.

Şimdi gözkapaklarımda senin o ebedi,
o şefkatli nöbetin,
Bütün o yanlış durakların trenleri çekildi raylarından,
İçimde mürekkebin kokusu,
şakaklarımda senin ellerin...
Uyusam, bütün o atlas söküklerini unutup,
Cebimin kırık aynalarla dolu olmadığı
o ilk yaza uyanacağım sanki.