zaman kirli bir nehir gibi aktı aramızdan
ve o yukardakiler, o mühürlü dudaklar
küs olmadığımızı çoktan unuttular da
aklın karanlık defterine o imkânsız barışmazlığı yazdılar.
biz o yalan barışa yanaşmadıkça uzaklaştık,
uzaklaştıkça da o yalanı gerçek sanıp sahiden darıldık...

korkunç bir kısır döngüydü bu, kapandıkça kapandı üzerimize.

oysa tek bir bütündük biz bu topraklarda
tek bir ritimle vuran o kocaman kalabalık...
sonra o vitrinlerdeki renkli masallarla geldiler,
bizi o yaldızlı boyalarla parça parça böldüler.
ve ansızın fırlatıldık o karanlık dehlizlere,
pusulara, o gaddar patlamalara...