Odalarım var benim,
Her biri uçsuz buçaksız,
Her biri bomboş.
Yalnız, bomboş dediysem
O kadar da değil;
Mağrur, yorgun ve kırık dökük
koltuklarım da var,
Altına hayatlar süpürdüğüm
Sağır halılarım,
Kirli ahşap masalarım,
Sırrımı paylaştığım dilsiz duvarlarım...
Odalarım var işte.

İyidir iyi;
Bir yaşasanız, siz de seversiniz.
Düşünsenize bir;
Akustik desen, o biçim!
Mırıldansan, kendini tenor sanırsın.
Ya o sonsuz hürriyete ne demeli?
Alabildiğine çıplaksın,
Alabildiğine pervasız.
Camlarda bir parmak kir,
İçerisi görünmez...
Dışarıya zaten bakılmaz.

Odalarım var işte;
Geniş, tozlu ve sadece benim...
Odalarım.