yanlış istasyonlarda unutuldum
üstelik hep yağmur vardı
üstümde hayatın o ağır
o kirli o yorgun paltosu
insanlar diyordum
yüzleri birer seri üretim maske fabrikası
her selamda bir kesinti
her bakışta ruhun takside bağlandığı
o diyet sancısı
oysa senin kalbindir
o puslu ve o derin coğrafya

dünya dediğin o tozlu panayırdı
o gürültülü yalan
adımlarıma bedel biçerdi o sinsi sirk tüzüğü
senin kıyılarına vurduğumda
diniyor bu kirli fırtına
ne bir sorgu var kapında
ne geçmişin o küflü tortusu
öylesine karalarken bir şiiri
bir cigara yakmışım gibi pervasız

sen öyle bir sessizliğin içinden çıkıp geldin ki
dokunsan buzullar çözülür
bütün mevsimler sırasını şaşırır
gözlerin bin yıllık bir ferahlığın o ürkek serinliği
saçların rüzgârın en derin uykusundan çalınmış bir rüya gibi
kimseler bilmez senin aslında hangi yasaklı mısradan kaçtığını
sen baştan aşağı dumanlı bir mucizesin
ruhumun asıl rengini saklayan o tek tenha

şimdi bütün ışıkları söndürsek de olur
artık geçtik o eşiği
seninle başlıyor asıl şiir
o en sahici o en dumanlı sabah
alnımdaki her çizgi senin parmak uçlarında dinleniyor
kendimi sende bulup
sadece sende tamamlanmış hissederek
belki bir yeniden doğmak gibi
belki bir çocuk gülüşü kadar hür