Kısıtlı botoks gülüşlerin sırıttığı o sahte şafakta,
Zaman, sırlı sırnaşık camlardan sızan yapay bir zehir.
Çürüyor kalabalıklar, "bağ kurmak" maskesi altında,
Herkes bir diğerinin gölgesine sürüklenen nehir.

Ve sözcükler... O kurulmuş saatin tıkırtısı gibi ruhsuz dişliler,
"Sosyalleşme" ayinlerinde kurban edilen kutsal tin.
Karnaval dumanında boğulurken maskeli suretler,
Herkes kendi yalanının kuyusunda, derin mi derin.

Fakat bak! Orada, o dayatılan kalıpların dışında,
Hesapsız bir rüzgâr gibi esen o çıplak azınlık...
Giyinmemişler gecenin diktiği o karanlık hırkayı,
Gözlerinde ölçüsü alınmamış, hudutsuz bir aydınlık.

Onlar ki suni simgeler hurdalığından kurtularak
Heybetli imgelerin asil inzivasına
Maskesiz ve yalınayak çekilen o son şiirlerdir işte,
Çağın kirli aynasını kalbinden vuran.