Sonra bir gün anlarsın, her şeyi dar bir gömlek gibi giyindiğini
Bu doymak bilmez iştah, bu "benim" diye bağıran plazalar, cam ekranlar ve betonlar
Her şey bir gün bizi o dilsiz ve upuzun son durağa taşımak içindir.
Biz ki bir karış toprak için dünyaları yakacak kadar çılgın ve esmeriz,
Unuturuz, dünyanın bizi önünde sonunda bir avuç tozla ağırlayacağını
Ve o tozun hiçbir dijital kayda, hiçbir hesaba sığmayacağını bir gün unuturuz.

Oysa insan en çok bıraktığı boşluk kadar sığışabiliyor bu gökyüzüne.

Şimdi bir hesabı, bir odayı, bir şehrin en yüksek katını sahiplenmek neye yarar
Otobanlar gürültüyle akıyor, uydulardan soğuk sinyaller geçiyor geceleri
Biz kalıyoruz, bir de o durmadan ekranlarda çoğalan hırslarımız kalıyor geride.
Belki de hayat diyorum, o upuzun ve yorucu yürüyüşün sonunda
Sırtından o ağır, o kibirli ve yalan dünyayı indirip
Bir çırpıda bırakabildiklerinin asil ve sessiz toplamıdır.

Bak, dünya kendi ekseninde dönerken hiçbir şeyi kendine saklamıyor.