Gün gelir, seni ruhunda diyar diyar gezdiren o yar
Gözlerinin yurdundan göçer, bavulunu bile toplamadan.
Adına aşk denen o büyük inme, o gün, o saatte başlar.
Sonra asırlarca, evet durup dururken asırlarca,
Bir sesin o incecik kıvrımını, bir saçın o tuzlu iyot kokusunu,
Ona benziyor sandığın yabancılara dağıtır durursun,
Kiralarsın ömrünün o viran, o kimsesiz koridorlarını.

Bir bakarsın ayak yolu olmuş hayatın,
Ondan bir parça sandığın o yalancı gölgelerin eşiğinde.
Kendini onunla aldatırsın durmadan,
Elinde bir tek o eski, o sırrı silinmiş kırık ayna.

Çözümü yoktur bu soğuk yalnızlığın, bu dönüp duran çaresizliğin.
Kocaman bir yalandır parantezin dışında kalan ne varsa.
Ondan bir zerre bile bulamazsın bir başkasında,
Çünkü o, o tedirgin, o ulaşılamaz kusursuzluktur.
Üstelik etten ve kemikten olması da gerekmez onun,
Hatta imkânsızdır bu yeryüzü nizamında, bu fani zaman dairesinde.

Yani belki hiç itiraf edilmese de,
O kutsal heykeli kendi elleriyle yontar insan.
Ve ne yazık ki bu çılgınlığı, bu dâhice yanılmayı
Ömür boyunca sadece bir kez fırlatabilir zamana.

Bilmelisin ki, tek başına anlamsızdır
O mükemmel bütünden kopup yere düşen şarapneller.
Sadece bir an için göğüste bir "acaba" kuşu uçurur,
Sonra aniden düşer ve ölürler bir saçak altında.