Gençliğin o hışırdayan, etçil sarmaşığından
Kopardım tenin o uğultulardan örülü gölgesini.
Geniş zamanlı bir unutuşun ceplerine doldurdum
Sevilmenin o gürültülü, çiğ sakızını;
Önemsizliğin o buzdan tahtına fırlattım, mühim değilmiş.
Meğer ne hafifmiş tenin o kamaşan sızısı.

Şimdi,
Zamanın saçlarımı tarayan o kurşuni, dilsiz parmaklarında
Anlaşılmak,
Kireçlenmiş bir kuyunun dibinde
Biriyle aynı dilde susabilmek,
Kelimelerin kalbini bedeninden ayırıp
Yalnızca kalbin çıkardığı o beyaz sesi bir başkasında duymak istiyorum.

Yaş aldıkça, yani döküldükçe günlerin o yaldızlı pulları,
İnsan daha bir iyi anlıyor:
Anlaşılmak,
Karanlık bir labirentte kaybolmak değil,
Aynı uçurumdan aşağı bırakırken kendini,
Yere çakılmadan önce bir başkasının zihninde kanatlanıp
Zamanı tam göğsünden çivileyerek durdurmakmış meğer.